آن شب اما دل، چراغانی بود

قصه تا وسوسه بارانی بود

رد پای عاشقی پابر جای

خانه حادثه مهمانی بود

هوس زمزمه قاصدکی

وامدار خبری، آنی بود

دل آن شب، تا دل آن فردا

عاشق لحظه طوفانی بود

آسمانی، به زمین جان می داد

قطره هایش، همه قربانی بود

ابر از صاعقه ای چون می خواند

خاک هم، تشنه همخوانی بود

لیلی از آیت خوبی می ماند

خاک مجنون، شب ویرانی بود

پر سوال و بی رمق، آخر ما

همه پامال ، نمی دانی!! بود

برگ از طاقت ما دل خشکید

قصه ام، خواب زمستانی بود

آن شب اما دل، چراغانی بود

عشق از روز ازل بانی بود

مرا درگیر کن کز تو، جهانم زیرو رو باشه

به پشتم بار خنجر شو، که مرگم پیشرو باشه

بسر دالان تاریکی کند، از قصه، افسانه

من امیدم ز قول تو،  که خار روبرو باشه

مرا از سنگ تا سینه، برنگ لاله عصیان کن

اگرچه لاله زارانم، به خاک آرزو باشه

به چنگ عشق آمیزو، هر آن آهنگ خونخواهی

به تاوان هر آن زخمی، که خونش آبرو باشه

بنام عاشق آخر، بنام عشق ناباور

به نام نامی عشقی که خاقانی از او باشه

سکوتت جشن یلدا و به مرزی تا ورای شب 

که شاید این سکوت تو صدای مرگ قو باشه

ز پیچک تاک را گفتن ، ز داغ تاک افسردن

قسم بر تاب و جعدی که خراب روی مو باشه

بخوان از قاصد روز و  هنوزت

ز عشقی، فرط گرمای تموزت

ستایش کن، به شب، زین سینه سوزی

ز آتشبار شمع نیمه سوزت

حکایت کرده ای، از پاکبازی

سخنها، مسخ شیوای نفوذت

چراغان شد، بزنگاه سلامی

چراغی، مست نور شب فروزت

نه هیهای سمتکار خزانی

نه برگم، دست باد کینه توزت

 کشد هر غائله، شعله، زبانه

به خاکستر نشین سینه سوزت  

بتاب از موسم بانگ صلوتم

 چنان کن، تار یلدا، نیم روزت

اگه باز اسم تو رو هر نفس دم بزنه

اسمی ازدل  تو نیار که عشق و ماتم بزنه

اگه باز دستای تو هر نفس فاصله شه

اسمی از عشق نبر که زخمو مرهم بزنه

تو بذار نامه من هم کاغذ باطله شه

تو بذارکه هرچی قلبه بینشون فاصله شه

رفتن من واسه تو صدای بیکسی شده

تو بذار که بیکسی هم ختم این غائله شه

اگه پاییزه  دلت برگ منو قلم زده

اگه زرد دل من رو برگ تو قدم زده

تو که از ریشه سوزوندی حالا نوبته تنه

دیگه فال اون تبر اسم منو رقم زده

حالا عکست توی قاب قلب من جوون شده

دوباره صدای نبضت دم ارغنون شده

اما نه یادم میره که زرده حال قصمون

دوباره قلبه منه که بانیه خزون شده

تو میگفتی عشق من پیش دلت امانته

تو می گفتی دل شکستن آخر جنایته

من می گم حرف و حدیث کمی اندازه بکن

آخه این عشق نبوده یه بغل خیانته

قصه عشق کدومه عاشقی تموم شده

هرم عاشقکشی شمع رو به باده دیگه بی دووم شده

فقط افسوس من از غروب هرچی خاطره

همه این عمره منه که بی اثر حروم شده

شاید از چشم تو این جدایی هم مقدسه

بی خبر نیستم از این که گفتی عشقش هوسه

واسه تو شنیدنش عین خوشحالی باشه

جای خالیت واسه من غیبت هر چی نفسه

بی سبب چون پا گذاشتی رو دلم باشه یادت

بی خودی خط زدی عشقو اول هر غزلم باشه یادت

تو مسبب شدی از خامدلی برگردم

اما از دیوونگی هام تویی کردی عاقلم باشه یادت

دیگه هیچ باوری از قصه ما تر نمیشه

دیگه ناباوری از عاشقی کمتر نمیشه

هر قلم واژه که ایهام تورو رج بزنه

هرگز اندازه دل کندن  آخر نمیشه

حالا بارون نمیاد تازه اگه رو بکنه

قطره قطره همدم معنی باور نمیشه

از ترکهای گلی قلب کویر لک زده

گل بارون زده اسیر و پرپر نمیشه

دیگه هیچ باوری از قصه ما تر نمیشه

دیگه ناباوری از عاشقی کمتر نمیشه

دل ما بی غل و غش خونه یاد تو شده

نمیشه، خونه عشق بی در و پیکر نمیشه

با چشات کاری نکن که ابرو هم نوا کنه

عطش بغض سمج از دل ما در نمیشه

دل خاکستری از سوگ تو بی خدا شده

خداییش مرهمی، دست و دل داور نمیشه

دیگه هیچ باوری از باور ما تر نمیشه

دیگه ناباوری از حس تو باور نمیشه

هراس لحظه های تو، فراز گریه تا من شد

تو خون از قصه رویاندی، که خون، پامال دامن شد

بزنگاه سراب ما، عزیز بوی گندم بود

تو آتش را سرشتی تا، حدیث خواب خرمن شد

رفیق کومه هرشب، تو از دیوار دل گفتی

ز بند و، بند دیواری، که هم آیین آهن شد

حریم باغ این خانه، به جنس آیینه رنگین

به خشت عاشقی سوگند، که همدندان با تن شد

بدست استخوان من، پلی تا بینهایت رفت

به دریای عبوری که، حریم نای و گردن شد

گذار لاله راز اکنون، به آتشگاه خون چرخید

که آتش، فصل پروانه، ز لاله تا به لادن شد

سحر را خواب می بلعد، دریغا ای فلق پیشه

ز رستاخیز بیداری، که قربانی هر ظن شد

 یاران آشنا...اندکی شعر صقیل آمد...پوزش..

معنای بعضی لغات در پایان  نوشته شده....

من به واخواهی من رفت تهی دست و اسیر

بوریا در گرو  گوشه چشمی، ز حریر

کو چنان بند به بیماریت از بند، گسست

ز آن چنین تار، گشود از تن هر پود، جریر

تا هنوز از افقم گرد، نشانت ننمود

بی بدل چشم خرد بود، خرمان و غریر

آمد از رحل، برآشفتگی و، ناغه رسید

همه خاقان تو از سلسه ام سوخت، سریر

آن که عاشق همه سر آیینه و آیه شکفت

بی بهاران پری، شد به دم دیو  شریر

بی تو آمال من از شورش آتش جان داد

ما حصل دود شد از قافله  مشک و عبیر

ز مرام خاک افسرده چه آید به زمین

که زخاک مرده اکنون نرسد غیر کویر

کاشف پند، ز بیداد تو اندرز فروخت

هان که آسان بود از غایب تو خوی دلیر

جریر.......(مهار)  غریر.....(مغرور)  سریر....(تخت پادشاهی)  شریر....(بدکار)  بوریا....(حصیر)  ناغه.....(خالی-فرصت)

به: جمعه ای بیمار

آویختم از تیره شب، خرقه بیدار

ای از تن شب، تا به شفق، چشم خریدار

صدپاره ردا، از سخنت، بر تن یوسف 

کو رفت ز دامان دلت، تا دل بازار

این درد به هم خونی ما، تاب، بسر رفت

این زخم نشد، از قٍبَل غیره و اغیار

خم شد به سراپرده خاکی، هنر بید 

بس خاک شد از حسرتِ آزادِ سپیدار

درمانده چنان آیینه از چین و چروکم

آلوده به خونابه و، چرکین بزنگار

دلریخته از وسوسه ات، بیش نمانده

واخورده شب و روز، به بیماری انکار

گم شد به زمان، بوی بهار از تن پاییز

سر شد ز دمان، بارقه سبز پدیدار

بر دین گنه کار ستمکارهء بیزار

پس گیرمت آن واژه‌‍‌‌ء در معنی دلدار