در باغ نفس نیست، دگر نای بهاریم

ای بی خبر، ز چشم منو امیدواریم

چشم داشته ام، به چشم تو از قرار

رسید ز بیداد تو شام بی قراریم

جان دادمت تمام، تا دل گیرمت بجای

حاصل نشد، با تمام جانثاریم

در گوش تو گشتم صدای سخن عشق

در گوش فلک شد، صدای سوگواریم

پر، صبوح تو از کاسه چشم من

خون دل پر، به ساغر میگساریم

دل داده ام به غمی، کز تو یار شد

هرگز نبوده ای، یاور غمگساریم

آرزو برده ام از همنشنیت به خاک

خوار شد آن، آرزوی خاکساریم

بردی تو در قمار خاکسترنشان ما

چرا تو شکستی، به درد بردباریم

به بهانه مل ملی آبی:

از سر دلدادگی و سادگی

ساده به دامت شده ام تازگی

باز به زخمت شده ام تازه ای

با گنه خاکی و افتادگی

عشق درآمیخت به انوار تو

نور تو شد چشمه تابندگی

روز بیامد که دلم زاده شد

زاده و آزاد زهر بندگی

دوخت به چشمان تو هر مژه ات

قلب مرا ناوک  دلبستگی

رود جوان شد به دل کوهسار

آب ز مرداب دلاشفتگی

سقف  دل از شانه مهرت پدید

سرو شد از قامت آزادگی

عشق و شعف حال مرا در ربود

حالت گم گشته آن بچگی

برق ز بارانی چشمت جهید

خواند مرا یار تو در زندگی

همیشه دیو دلت خون می خواست

آخر قصه رو ارزون می خواست

لیلی ساکت اون چشمای تو

حرف عاشقکشیه چشمای مجنون می خواست

زیر چترت اگه شب صبح نمی شد

عوضش چشمای من هقهقه نادون می خواست

دست شیرینی تو باغ و گلستون می شد

دل فرهاد بخاک و تن گلگون می خواست

شمع تار و شب یلدایی  مرد

دل هر جایی ما شام غریبون می خواست

تشنگی عاشقی رو محک می زد

لب ما از لب تو عمریه بارون می خواست

بوف کور دل تو سایه که بود

واسه هم نشینی هرچی دله ویرون می خواست

آخر  قصه ما خون می خواست

عاشقی رو چقد آسون می خواست

آن شب اما دل، چراغانی بود

قصه تا وسوسه بارانی بود

رد پای عاشقی پابر جای

خانه حادثه مهمانی بود

هوس زمزمه قاصدکی

وامدار خبری، آنی بود

دل آن شب، تا دل آن فردا

عاشق لحظه طوفانی بود

آسمانی، به زمین جان می داد

قطره هایش، همه قربانی بود

ابر از صاعقه ای چون می خواند

خاک هم، تشنه همخوانی بود

لیلی از آیت خوبی می ماند

خاک مجنون، شب ویرانی بود

پر سوال و بی رمق، آخر ما

همه پامال ، نمی دانی!! بود

برگ از طاقت ما دل خشکید

قصه ام، خواب زمستانی بود

آن شب اما دل، چراغانی بود

عشق از روز ازل بانی بود

مرا درگیر کن کز تو، جهانم زیرو رو باشه

به پشتم بار خنجر شو، که مرگم پیشرو باشه

بسر دالان تاریکی کند، از قصه، افسانه

من امیدم ز قول تو،  که خار روبرو باشه

مرا از سنگ تا سینه، برنگ لاله عصیان کن

اگرچه لاله زارانم، به خاک آرزو باشه

به چنگ عشق آمیزو، هر آن آهنگ خونخواهی

به تاوان هر آن زخمی، که خونش آبرو باشه

بنام عاشق آخر، بنام عشق ناباور

به نام نامی عشقی که خاقانی از او باشه

سکوتت جشن یلدا و به مرزی تا ورای شب 

که شاید این سکوت تو صدای مرگ قو باشه

ز پیچک تاک را گفتن ، ز داغ تاک افسردن

قسم بر تاب و جعدی که خراب روی مو باشه

بخوان از قاصد روز و  هنوزت

ز عشقی، فرط گرمای تموزت

ستایش کن، به شب، زین سینه سوزی

ز آتشبار شمع نیمه سوزت

حکایت کرده ای، از پاکبازی

سخنها، مسخ شیوای نفوذت

چراغان شد، بزنگاه سلامی

چراغی، مست نور شب فروزت

نه هیهای سمتکار خزانی

نه برگم، دست باد کینه توزت

 کشد هر غائله، شعله، زبانه

به خاکستر نشین سینه سوزت  

بتاب از موسم بانگ صلوتم

 چنان کن، تار یلدا، نیم روزت

اگه باز اسم تو رو هر نفس دم بزنه

اسمی ازدل  تو نیار که عشق و ماتم بزنه

اگه باز دستای تو هر نفس فاصله شه

اسمی از عشق نبر که زخمو مرهم بزنه

تو بذار نامه من هم کاغذ باطله شه

تو بذارکه هرچی قلبه بینشون فاصله شه

رفتن من واسه تو صدای بیکسی شده

تو بذار که بیکسی هم ختم این غائله شه

اگه پاییزه  دلت برگ منو قلم زده

اگه زرد دل من رو برگ تو قدم زده

تو که از ریشه سوزوندی حالا نوبته تنه

دیگه فال اون تبر اسم منو رقم زده

حالا عکست توی قاب قلب من جوون شده

دوباره صدای نبضت دم ارغنون شده

اما نه یادم میره که زرده حال قصمون

دوباره قلبه منه که بانیه خزون شده

تو میگفتی عشق من پیش دلت امانته

تو می گفتی دل شکستن آخر جنایته

من می گم حرف و حدیث کمی اندازه بکن

آخه این عشق نبوده یه بغل خیانته

قصه عشق کدومه عاشقی تموم شده

هرم عاشقکشی شمع رو به باده دیگه بی دووم شده

فقط افسوس من از غروب هرچی خاطره

همه این عمره منه که بی اثر حروم شده

شاید از چشم تو این جدایی هم مقدسه

بی خبر نیستم از این که گفتی عشقش هوسه

واسه تو شنیدنش عین خوشحالی باشه

جای خالیت واسه من غیبت هر چی نفسه

بی سبب چون پا گذاشتی رو دلم باشه یادت

بی خودی خط زدی عشقو اول هر غزلم باشه یادت

تو مسبب شدی از خامدلی برگردم

اما از دیوونگی هام تویی کردی عاقلم باشه یادت

دیگه هیچ باوری از قصه ما تر نمیشه

دیگه ناباوری از عاشقی کمتر نمیشه

هر قلم واژه که ایهام تورو رج بزنه

هرگز اندازه دل کندن  آخر نمیشه

حالا بارون نمیاد تازه اگه رو بکنه

قطره قطره همدم معنی باور نمیشه

از ترکهای گلی قلب کویر لک زده

گل بارون زده اسیر و پرپر نمیشه

دیگه هیچ باوری از قصه ما تر نمیشه

دیگه ناباوری از عاشقی کمتر نمیشه

دل ما بی غل و غش خونه یاد تو شده

نمیشه، خونه عشق بی در و پیکر نمیشه

با چشات کاری نکن که ابرو هم نوا کنه

عطش بغض سمج از دل ما در نمیشه

دل خاکستری از سوگ تو بی خدا شده

خداییش مرهمی، دست و دل داور نمیشه

دیگه هیچ باوری از باور ما تر نمیشه

دیگه ناباوری از حس تو باور نمیشه